SERIAL NETFLIX
Proszę usiąść.
Odbyłam ciekawą rozmowę z pani sąsiadką, Carol Sullivan.
Groziła jej pani szpachlą?
O Boże, nie.
Myłam pędzle i zapomniałam, że mam ją w ręce.
Myślałam, że nęka naszego majstra.
To była pomyłka. Przeprosiłam ją.
Czemu to pani zapisuje?
Ponoć rozmawiała pani z Chastity w dniu morderstwa.
- Nie wiedziałam, że się znałyście. - Spotkałam ją dzień wcześniej.
Carol twierdzi, że widziała kłótnię pomiędzy panią i Chastity.
Wyskoczyła pani z auta,
zostawiła je na biegu
i naskoczyła na nią.
Czy ta kobieta nie ma życia? Cały dzień patrzy w okno?
O czym rozmawiała pani z Chastity?
Wyrzucała pisaki, które podarowałam córce Neila.
Nie podobał jej się zapach.
To szaleństwo. Nie zabiłabym kogoś przez pisaki.
A za co tak?
Dzień dobry.
Pobiorę dziś od pani odciski palców.
Wie pani, jak to się robi?
Nie.
Będę maczał pani palce w tuszu i przykładał je do tej karty odcisków.
Proszę podać mi prawą dłoń
i zaczniemy od prawego kciuka.
Ale nie należy naciskać z całej siły, tylko przyłożyć palec.
Inaczej odcisk się rozmaże.
Proszę delikatnie obracać palec.
Zaczynamy.
Dobrze. Nie, tylko…
Proszę trzymać rękę luźno.
Świetnie.
Szczerze mówiąc, łatwiej zbierać odciski podczas autopsji.
Żywi ludzie bywają nadgorliwi, gdy próbują mi pomóc.
Czas na szósty palec.
Czyli lewy kciuk.
Jak minął dzień?
Dobrze.
W porządku. To wszystko.
Dobrej nocy.
To wszystko? Mogę iść?
Dlaczego kwiaty?
- Co? - Czemu maluje pani kwiaty?
O tym chce pani rozmawiać?
Widziałam obrazy w pani domu.
Są piękne.
Ma pani talent.
Dziękuję.
Nie powie mi pani?
Nie zawsze malowałam kwiaty.
Na początku malowałam pejzaże, żaglówki…
Obrazki dla turystów.
Byłam biedną artystką. Ledwo zarabiałam na życie.
Mój pierwszy sukces był tak naprawdę dziełem przypadku.
Nudziło mi się, więc namalowałam mojego psa jako Monę Lisę.
Pomysł chwycił.
Dostawałam tonę zamówień.
Zbudowałam przemysł domowy na tworzeniu psich arcydzieł.
Ale zaczęłam się wypalać.
Zupełnie przestałam malować…
póki nie zaszłam w ciążę z Elizabeth.
Mogłam urodzić przed terminem, więc kazali mi leżeć w łóżku.
Pewnego dnia pielęgniarka przyniosła mi przepiękny bukiet kwiatów.
Spojrzałam na niego i poczułam…
jak wzbiera we mnie pasja, której wcześniej nie znałam.
Wiedziałam, że muszę je namalować.
Mój mąż i nasz majster, Buell,
zbudowali specjalną sztalugę, żebym mogła malować w łóżku.
Nigdy tak się nie utożsamiłam z tematem.
Miały w sobie takie kruche piękno.
Były delikatne, a jednak dość odważne, by otworzyć się w tym okrutnym świecie.
Przez kolejne trzy miesiące cały czas tylko malowałam.
I to były moje najlepsze dzieła.
Aż do narodzin Elizabeth.
Ale przestałam malować…
Po śmierci Elizabeth.
Musiało być pani ciężko po utracie córki.
Na pani miejscu byłabym wściekła.
Niezła próba.
Chce mnie pani podpuścić, żebym przyznała się do winy?
To nie żadna sztuczka.
Ale jeśli chce pani wezwać adwokata…
Nie potrzebuję go.
Nie mam nic do ukrycia. Nic nie zrobiłam.
A może pani nie pamięta?
- Co to ma znaczyć? - Coś pani puszczę.
Pogotowie.
Doszło do morderstwa. Zamordowano kobietę.
Canterbury Hill 406.
Szybko!
Proszę zwolnić i powtórzyć adres.
Canterbury 406…
Nie, to mój adres. Czterysta…
Czterysta siedem. Canter…
To nie brzmi jak ktoś poczytalny.
To obłęd. Nikogo nie skrzywdziłam!
Wierzę, że pani w to wierzy.
Mieliśmy kiedyś taką sprawę w Rockport.
Facet zabił żonę po 33 latach związku.
Zawsze był dla niej dobry.
Ale nagle, pewnej nocy
wstał, złapał za lampę i bił, aż roztrzaskał jej czaszkę.
Wziął tabletki nasenne i popił je alkoholem.
Obudził się rano.
Nie miał pojęcia, że to on to zrobił.
Detektywie?
Zaraz wracam.
Pani Whitaker, może pani wstać?
Twarzą do ściany.
- Co się dzieje? - Ręce za plecami.
Co się dzieje?
Odciski się zgadzają.
Jest pani aresztowana za zabójstwo Chastity Linkous.
- Nie… - Może pani zachować milczenie.
Proszę.
Wszystko, co pani powie, może być użyte przeciw pani.
Ubrania do torby.
Proszę tu włożyć biżuterię.
Douglas?
Daj mi rękę.
Co tu robisz?
Nie martw się. Chodź ze mną.
Co się dzieje?
Jeszcze trochę.
Ślub?
Druga szansa na miłość.
Zaczekaj.
Czekaj.
POLICJA
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję.
A teraz obiecaj mi,
że nie uciekniesz z kraju,
bo stracę pół miliona dolarów.
Chcę uciec tylko do łóżka.
- Zrobiłaś to? - Sloane! Nie!
- Możesz mi powiedzieć. - Nie ma o czym.
Jesteś mi winna wyjaśnienie.
Musiałam zastawić galerię.
Też chciałabym wiedzieć. To nie ma sensu.
Odbiło ci na punkcie tej rodziny i tej kobiety.
Więc ją zabiłam?
- Znaleźli twoje odciski. - Przecież mnie znasz!
Wiele przeszłaś. Było ci ciężko.
Teraz też jest mi ciężko i potrzebuję przyjaciółki.
Ja nią jestem.
I gdybyś mnie poprosiła, zawiozłabym cię do Meksyku.
Od razu.
Nie zrobiłam tego.
Nie muszę uciekać.
Mam z tobą zostać?
Nie, dam radę.
Nie wierzę ci.
Nie ty jedna.
O Boże.
Sloane, nie… Neil.
Policja przeszukała rano twój dom.
Gadałem z nimi.
- Zabiłaś kogoś? - Nic nie…
Chciałem ci coś pokazać.
Jeśli jeszcze raz zbliżysz się do mnie lub do Emmy,
użyję go.
Niech to szlag.
Co tam, kurwa, jest?
TERAPEUTA
- Halo? - Mam sprawę.
- Nie teraz, mam pacjenta. - Chyba kogoś zabiłam.
Oskarżyli mnie o morderstwo,
a na strychu jest krew.
- Zwolnij. - Nie każ mi zwalniać.
Okłamałam cię.
Piłam alkohol i brałam leki, które mi przepisałeś.
Może to zrobiłam i po prostu nie pamiętam.
- Gadasz bez sensu. - Miała życie, którego pragnęłam.
Życie, które sama kiedyś miałam.
Kto?
Kobieta z domu naprzeciwko!
Oddychaj.
Chyba ją zabiłam.
Na strychu jest krew.
A jeśli zabiłam wiele osób?
Znam cię lepiej niż ktokolwiek.
Nie jesteś morderczynią, a ja nie jestem byle psychiatrą.
Byłem twoim mężem.
Ale…
zabiłam naszą córkę.
- O czym ty mówisz? - Nie chciałeś jej zabrać.
Nawet nie wiedziałeś, że jest dzień z córką w pracy.
To przeze mnie nie zginęła.
Przestań.
To ja zostawiłem ją w tamtym pokoju.
To raczej moja wina.
Wykonywałeś tylko swoją pracę.
A powinienem chronić naszą córkę.
- Zawiodłem. - To nie twoja wina.
Tym bardziej nie twoja.
Może to niczyja wina.
Tylko Mike’a Rzeźnika.
To jego powinniśmy nienawidzić.
Nie siebie.
Ani siebie nawzajem.
Nie nienawidzę cię.
Chociaż zniszczyłam nasze małżeństwo?
Odcięłam się od ciebie.
Nie można odciąć się od kogoś, kto sam się wycofał.
Nie umiałem już kochać.
Mam tyle dyplomów, a nie wiedziałem…
jak to ugryźć.
Jesteś na strychu?
Nie.
No to wejdź tam.
Dobrze.
Boję się.
Nie ma potrzeby. Jestem tu z tobą.
Ta krew…
Wiem, że możesz się z tym zmierzyć.
Dasz sobie radę.
Pomyśl, że tam jestem.
O Boże.
- Mój Boże. - Co się dzieje?
To farba.
To czerwona farba.
No widzisz? Nikogo nie zabiłaś.
To dlaczego mam to wspomnienie…
Czemu pamiętam, że ją dźgałam?
„Spójrz na mnie. Jestem taka śliczna”.
Idealna twarz, idealne ciało…
idealne życie.
Nie zadźgałam jej.
Dźgałam jej portret.
Nikogo nie zabiłam.
Pewnie, że nie.
Ale obok ciała znaleźli moją szpachlę.
Z moimi odciskami palców.
Musi być wyjaśnienie.
Ktoś mógł ukraść szpachlę.
Kto?
A ktoś mógł się tam wślizgnąć?
KAŻDY MOŻE BYĆ ARTYSTĄ
Chryste!
Anna?
Buell zamieszkał na strychu.
Co?
Wiedziałam, że słyszę hałasy. To był cholerny Buell.
- Dobry Boże. - Douglas.
Czy jest coś, czego nie powiedziałeś mi o Buellu,
gdy zatrudniłeś go do naprawy skrzynki te kilka lat temu?
- Niby co? - Coś o przeszłości.
- Jak został naszym majstrem? - Był moim pacjentem.
- Słucham? - To mój pierwszy pacjent.
Skończył terapię i wyszedł przed czasem.
Skąd?
Ze szpitala. Uznali go za niepoczytalnego.
A co zrobił?
Zabił całą swoją rodzinę młotkiem.
Czemu wcześniej mi o tym nie powiedziałeś?
- Bo nie chciałabyś go zatrudnić. - Pewnie, że nie!
Ale mieliśmy zepsutą skrzynkę.
Wciąż jest zepsuta!
- Co? - Buell to zrobił.
Zabił ją.
Pewnie wziął moją szpachlę, ale miał rękawiczki.
Dlatego są tam moje odciski.
Gdzie jest teraz Buell?
Nie wiem.
Posłuchaj. Wynoś się stamtąd.
Uciekaj, Anna!
Buell!
Nie!
Napisy: Marta Racka