‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นั่งสิ
‪ฉันได้คุยกับเพื่อนบ้านของคุณ ‪สนุกดี แครอล ซัลลิแวน
‪คุณใช้เกรียงขู่เธอเหรอ
‪จะบ้าตาย
‪เปล่า ฉันกำลังล้างแปรงแล้วลืมว่าถือมันอยู่ในมือ
‪ฉันคิดว่านางกำลังคุกคามช่างของเรา
‪มันเป็นการเข้าใจผิด ซึ่งฉันขอโทษแล้ว
‪อะไรน่ะ ทำไมคุณต้องจด
‪เธอยังบอกด้วยว่า ‪เห็นคุณคุยกับเชสซิตี้วันที่เธอถูกฆ่า
‪- เพิ่งรู้ว่าคุณรู้จักเธอ ‪- เปล่า
‪ฉันเพิ่งรู้จักเธอเมื่อวันก่อน
‪แครอลบอกว่าเธอเห็น
‪คุณกับเชสซิตี้เหมือนจะปะทะคารมกัน
‪บอกว่าคุณกระโดดลงจากรถ
‪โดยไม่ดับเครื่องด้วยซ้ำ
‪เหมือนจะพุ่งเข้าหาเธอ
‪ให้ตายสิ ยัยคนนี้วันๆ ทำอะไรเนี่ย ‪นั่งจ้องเพื่อนบ้านทั้งวันเหรอ
‪คุณกับเชสซิตี้คุยอะไรกัน
‪เธอกำลังทิ้งสีที่ฉันให้ลูกสาวของนีล
‪เธอบอกว่าไม่ชอบกลิ่นสี
‪ซึ่งมันบ้ามาก ฉันคงไม่ฆ่าคนเพราะทิ้งสีฉันหรอก
‪คุณจะฆ่าคนด้วยเรื่องอะไร
‪หวัดดี
‪ผมจะเก็บลายนิ้วมือคุณนะครับ
‪คุณคุ้นเคยกับการทำสิ่งนี้ไหม
‪ไม่ค่ะ
‪ผมจะวางนิ้วเปื้อนหมึกของคุณ
‪ลงบนกระดาษที่มีสิบช่องนี้
‪ขอมือขวาด้วยครับ
‪แล้วผมจะเริ่มด้วยนิ้วโป้งขวาของคุณ
‪ทีนี้เราจะไม่กดนิ้วลงไปตรงๆ
‪เราจะกลิ้งนิ้ว
‪เพราะถ้ากดนิ้ว มันจะเลือน
‪เราจะกลิ้งนิ้วเบาๆ
‪เอาละ เริ่มได้
‪โอเค ไม่ใช่...
‪คุณครับ ขอผมกลิ้งนิ้วเบาๆ
‪นั่นแหละ
‪ที่จริงผมว่าพิมพ์ลายนิ้วมือคนตายมันง่ายกว่า
‪เพราะหลายครั้งที่คนเป็น ‪พยายามจะช่วยมากไปนิด
‪จะถึงนิ้วที่หกแล้ว
‪ทีนี้ก็มาที่นิ้วโป้งซ้าย
‪วันนี้คุณเป็นไงบ้าง
‪ก็ดีค่ะ
‪เอาละ ครบแล้ว
‪ราตรีสวัสดิ์
‪เรียบร้อยแล้วใช่ไหม ฉันไปได้ยัง
‪ทำไมต้องเป็นดอกไม้
‪- ว่าไงนะ ‪- คุณวาดภาพดอกไม้ ทำไมล่ะ
‪อยากคุยเรื่องนี้เหรอ
‪ฉันเห็นภาพวาดในบ้านคุณ
‪มันสวยมาก
‪คุณมีพรสวรรค์มาก
‪ขอบคุณ
‪ไม่อยากบอกฉันเหรอ
‪ได้ ฉันไม่ได้วาดภาพดอกไม้เสมอหรอก
‪แรกเริ่มฉันวาดทิวทัศน์ เรือใบ
‪ภาพที่นักท่องเที่ยวนิยมชื้อน่ะ
‪ฉันเคยเป็นศิลปินไส้แห้ง แทบหาเลี้ยงตัวไม่ได้
‪ภาพแรกที่ทำให้ฉัน ‪ประสบความสำเร็จเป็นเหตุบังเอิญมาก
‪วันหนึ่งฉันเบื่อก็เลยวาดรูปหมาฉันเป็นโมนาลิซ่า
‪คนชอบกันมาก
‪ฉันเริ่มได้ออเดอร์เพียบ
‪กลายเป็นอุตสาหกรรมครัวเรือนไปเลย
‪วาดภาพหมาเป็นงานมาสเตอร์พีซ
‪แต่แล้วฉันก็เริ่มหมดไฟ
‪แทบจะเลิกวาดไปเลย
‪จนกระทั่งฉันตั้งท้องอลิซาเบธ
‪ฉันมีอาการจะคลอดก่อนกำหนด
‪พวกเขาเลยบังคับให้ฉันนอนเฉยๆ
‪วันหนึ่ง พยาบาล ‪เอาช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดเข้ามาให้
‪ฉันจ้องมองมันและเริ่มหลงใหลมากๆ
‪มีไฟอยากวาดแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‪ฉันรู้ว่าต้องวาดให้ได้
‪สามีฉันกับช่างของเรา บิวเอล
‪ทำขาตั้งวาดรูปแบบพิเศษ ‪เพื่อให้ฉันวาดบนเตียงได้
‪ฉันไม่เคยรู้สึกเป็นหนึ่งเดียว ‪กับซับเจ็กท์ขนาดนั้นเลย
‪ความงามที่เปราะบางของดอกไม้
‪ละเอียดอ่อนแต่ก็กล้าหาญมากพอจะบาน
‪กลางโลกนี้ที่ช่างโหดร้ายทารุณ
‪ตลอดสามเดือน ‪ที่อยู่บนเตียง ฉันวาดรูปอย่างเดียว
‪มันเป็นงานที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทำมา
‪จนกระทั่งอลิซาเบธเกิด
‪แน่นอน ฉันเลิกวาดเมื่อ...
‪อลิซาเบธจากไป
‪คงยากมากสำหรับคุณที่สูญเสียลูกสาว
‪เป็นฉันคงโกรธมาก
‪พยายามได้ดี
‪คิดจะหลอกให้ฉันพูดว่า ‪ฉันโกรธมากจนฆ่าคนงั้นเหรอ
‪ฉันไม่ได้อยากหลอกคุณเลย แอนนา
‪แต่ถ้าคุณมีทนายอยู่ด้วย คุณจะสบายกว่านี้...
‪ฉันไม่ต้องการทนาย
‪ฉันไม่มีอะไรจะปิดบัง ฉันไม่ได้ทำอะไร
‪เป็นไปได้ไหมที่คุณทำแต่จำไม่ได้
‪- หมายความว่าไง ‪- ฉันอยากให้คุณฟังสิ่งนี้
‪เก้าหนึ่งหนึ่ง มีเหตุด่วนอะไรคะ
‪มีคนถูกฆ่า ผู้หญิงถูกฆ่า
‪เลขที่ 406 แคนเทอบิวรี่ ฮิลล์ เร็วเข้า
‪คุณคะ ช้าๆ ช่วยทวนที่อยู่อีกที
‪สี่ศูนย์หก แคนเทอบิวรี่...
‪ไม่สิ รอเดี๋ยว นั่นมันที่อยู่ฉัน...
‪สี่ศูนย์เจ็ด แคนเทอ...
‪ฟังไม่เหมือนคนที่มีสติอยู่เลย
‪บ้าไปแล้ว ฉันไม่มีวันทำร้ายใครหรอก
‪ฉันเชื่อว่าคุณเชื่ออย่างนั้น
‪มีคดีนึงเมื่อหลายปีก่อนที่ร็อคพอร์ต
‪ชายคนนึงฆ่าภรรยาที่อยู่กินกันมา 33 ปี
‪เขาไม่เคยพูดจาด่าว่าเธอเลย
‪แล้วจู่ๆ คืนนึง
‪เขาก็กลิ้งตัวข้ามเตียงไปคว้าโคมไฟ
‪แล้วก็เอาทุบเธอจนกระโหลกยุบ
‪เขากินยานอนหลับกับเหล้า
‪เขาตื่นมาตอนเช้า
‪ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนทำ
‪นักสืบเลน
‪เดี๋ยวมา
‪คุณวิทเทคเกอร์ ช่วยยืนขึ้นค่ะ
‪หันหน้าเข้าหากำแพง
‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‪- เอามือไว้ข้างหลัง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ลายนิ้วมือตรงกัน
‪แอนนา วิทเทคเกอร์ ‪คุณถูกจับข้อหาฆ่าเชสซิตี้ ลินกัส
‪- ไม่นะ ฉัน... ‪- คุณมีสิทธิ์นิ่งเงียบ
‪นักสืบเลน
‪ทุกอย่างที่คุณพูดอาจจะ ‪และจะถูกนำไปใช้เอาผิดคุณในชั้นศาล
‪เอาเสื้อผ้าใส่ในถุง
‪ถอดเครื่องประดับทั้งหมดใส่ลงไป
‪(อลิซาเบธ)
‪ดักลาส
‪จับมือผม
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ไม่เป็นไร มากับผม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪อีกนิดเดียว
‪งานแต่งเหรอ
‪โอกาสที่สองของความรัก
‪ดักลาส เดี๋ยว
‪เดี๋ยว
‪(กรมตำรวจ)
‪ดีใจจังที่ได้เจอเธอ
‪ขอบใจมาก
‪ทีนี้สัญญากับฉันว่าเธอจะไม่หนีออกนอกประเทศ
‪ไม่งั้นฉันสูญเงินห้าแสนดอลลาร์แน่ๆ
‪ที่เดียวที่ฉันอยากหนีไปอยู่ตอนนี้คือเตียงนอน
‪- แล้วเธอทำหรือเปล่า ‪- สโลน เปล่า ให้ตายสิ
‪- บอกฉันได้นะ แอนนา ‪- ไม่มีอะไรจะบอก
‪แต่เธอต้องอธิบายบางอย่าง
‪ฉันต้องเอาแกลเลอรีไปค้ำกู้เงิน
‪ฉันก็อยากได้คำอธิบายเพราะมันไม่มีเหตุผลเลย
‪เธอหมกมุ่นกับครอบครัวนั้น
‪- เธอหมกมุ่นกับผู้หญิงคนนั้น ‪- แปลว่าฉันฆ่านางเหรอ
‪แต่พบรอยนิ้วมือของเธอบนอาวุธนะ
‪ให้ตายสิ สโลน เธอรู้จักฉัน
‪หลายอย่างเกิดขึ้น เธอเจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะ
‪ฉันโคตรเจอเรื่องร้ายเลย ‪ในตอนนี้ และฉันอยากให้เพื่อนช่วย
‪ฉันเป็นเพื่อนเธอ แอนนา
‪และจริงๆ แล้วถ้าเธอขอ ‪ฉันจะขับพาเธอไปเม็กซิโกก็ได้
‪เดี๋ยวนี้เลย
‪ฉันไม่ได้ทำ สโลน
‪ฉันไม่มีอะไรต้องหนี
‪คืนนี้อยากให้ฉันอยู่กับเธอไหม
‪ไม่ ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันไม่เชื่อเธอ
‪ใช่ ไม่มีใครเชื่อเลย
‪พระเจ้าช่วย
‪สโลน ฉัน นีล
‪ผมเห็นตำรวจมาเมื่อเช้า มาค้นบ้านคุณ
‪ผมได้คุยกับตำรวจคนนึง
‪- เขาบอกว่าคุณโดนข้อหาฆ่าคน ‪- ฉันเปล่าทำ...
‪ผมมาที่นี่เพราะอยากให้คุณดูบางอย่าง
‪ถ้าคุณเข้าใกล้ผมกับเอ็มม่าอีก
‪ผมจะใช้มันแน่
‪ให้ตายสิ
‪ข้างบนนั่นมันอะไรกัน
‪(นักบำบัด)
‪- ฮัลโหล ‪- ฉันขอคุยด้วย
‪- ไม่ได้ ผมอยู่กับคนไข้ ‪- ฉันคงฆ่าคนตาย
‪ฉันโดนข้อหาฆ่าคนตาย ‪และเจอเลือดในห้องใต้หลังคา
‪- พูดช้าหน่อย ‪- ไม่ อย่ามาบอกให้ฉันพูดช้า
‪ฉันโกหกคุณ
‪ฉันดื่มเหล้ากับยาที่คุณจ่ายให้
‪ฉันคงทำแล้วจำไม่ได้
‪- คุณพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย ‪- ก็เธอมีชีวิตแบบที่ฉันต้องการ
‪ชีวิตแบบที่ฉันเคยมี
‪ใคร
‪ผู้หญิงบ้านตรงข้าม
‪หายใจลึกๆ
‪ฉันคงฆ่าเธอ
‪มันมีเลือดในห้องใต้หลังคา
‪แล้วถ้าฉันฆ่าคนไปแล้วหลายคนล่ะ
‪แอนนา ผมรู้จักคุณดี
‪คุณไม่ใช่ฆาตกร ผมก็ไม่ได้เป็นแค่จิตแพทย์
‪ผมเคยเป็นสามีคุณ
‪ฉันเป็นคนฆ่าลูกสาวของเราด้วย
‪- คุณพูดเรื่องอะไร ‪- คุณคงไม่พาลูกไปในวันนั้น
‪คุณไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪ว่ามันเป็นวันพาลูกไปชมที่ทำงานจนกระทั่งฉันบอก
‪ฉันทำให้อลิซาเบธตาย
‪แอนนา หยุด
‪ผมเป็นคนที่ทิ้งลูกไว้ในห้องนั้น
‪ถ้าจะมีคนผิด ก็คือผม
‪คุณแค่ทำงานของคุณ ดักลาส
‪งานสำคัญสุดของผมคือปกป้องลูกสาวเรา
‪แต่ผมพลาด
‪ไม่ใช่ความผิดคุณ
‪ไม่ใช่ความผิดคุณแน่ๆ
‪อาจจะไม่ใช่ความผิดใครเลยนอกจากฆาตกรไมค์
‪เราควรเกลียดเขาแทนที่จะเกลียดตัวเอง
‪เกลียดกันเอง
‪ผมไม่เคยเกลียดคุณ แอนนา
‪แม้ว่าฉันทำลายชีวิตคู่ของเราเหรอ
‪ฉันกันคุณออกไป
‪คุณกันคนที่ปิดประตูลั่นดาลตัวเองไม่ได้หรอก
‪ผมรักใครไม่เป็นอีกแล้ว
‪ความรู้มากมายที่ผมมี ‪ผมกลับไม่รู้จะใช้มันยังไง
‪แอนนา คุณอยู่ในห้องใต้หลังคาหรือเปล่า
‪เปล่า
‪โอเค คุณจะขึ้นไป
‪โอเค
‪ดักลาส ฉันกลัว
‪ไม่จำเป็นต้องกลัว ผมอยู่ด้วย
‪เลือดนั่น...
‪ไม่ว่าจะเจออะไร คุณเผชิญกับมันได้ ผมอยู่ด้วย
‪คุณทำได้ แอนนา
‪โอเค
‪จินตนาการว่าผมจับมือคุณสิ
‪พระเจ้า
‪พระเจ้าช่วย
‪อะไร มันคืออะไร
‪มันคือสี
‪มันก็แค่สีแดง
‪เห็นไหม คุณไม่ได้ฆ่าใคร
‪แล้วทำไมฉันถึงมีความทรงจำ
‪ภาพจำว่าฉันแทงเธอล่ะ
‪"มองฉันสิ ฉันสวยมาก "
‪หน้าสวยหมดจด หุ่นสวยเลิศ
‪ชีวิตเพียบพร้อม
‪ฉันไม่ได้แทงเธอ
‪ฉันแทงภาพวาด
‪ฉันไม่ได้ฆ่าใคร
‪แน่นอนว่าคุณไม่ได้ทำ
‪แต่ตำรวจเจอเกรียงของฉันข้างศพเธอ
‪มีลายนิ้วมือของฉันเต็มไปหมด
‪มันต้องมีคำอธิบาย
‪ใครสักคนอาจหยิบไปจากบ้าน
‪ใครล่ะ
‪ใครที่เข้าบ้านได้โดยที่คุณไม่รู้
‪(ทุกคนเป็นศิลปินได้)
‪พระเจ้าช่วย
‪แอนนา
‪บิวเอลอาศัยอยู่บนนี้
‪อะไรนะ
‪ฉันว่าแล้วว่าได้ยินเสียง ที่แท้คือบิวเอล
‪ให้ตายสิ
‪ดักลาส มีอะไรเกี่ยวกับบิวเอล ‪ที่คุณไม่เคยบอกฉันหรือเปล่า
‪ตั้งแต่ที่คุณจ้างเขามาซ่อม ‪ตู้ไปรษณีย์ของเราเมื่อหลายปีก่อน
‪- เช่นอะไร ‪- เช่นอดีตของเขา
‪เขามาเป็นช่างของเราได้ยังไง
‪เขาเป็นคนไข้ผม
‪- คนไข้เหรอ ‪- คนไข้คนแรกของผม
‪ผมรักษาเขาและปล่อยตัวเขาก่อนกำหนด
‪จากไหน
‪โรงพยาบาล เขาเคยสติแตกจนทำผิด
‪เขาทำอะไร
‪เขาใช้ค้อนฆ่าคนทั้งครอบครัวตัวเอง
‪ทำไมก่อนหน้านี้ไม่บอกฉันเลย
‪คุณคงไม่อยากให้เขาทำงานกับเราน่ะสิ
‪มันแหงอยู่แล้ว
‪แต่เราต้องการคนซ่อมตู้จดหมาย
‪เขายังไม่หาย!
‪- อะไรนะ ‪- บิวเอลทำ
‪เขาฆ่าเธอ
‪เขาคงหยิบเกรียงสักอันของฉันไป
‪แต่เขาใส่ถุงมือ ก็เลยมีลายนิ้วมือฉันบนเกรียง
‪แอนนา ตอนนี้บิวเอลอยู่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪ฟังนะ ผมอยากให้คุณออกมาจากที่นั่น
‪แอนนา ออกมาจากที่นั่น
‪บิวเอล!
‪ไม่!
‪คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย